bekijk alle foto's

 

Onze hond kwam als pup van 7 weken bij ons thuis. Zij was nog maar amper een ½ jaar, toen we een knobbel aan haar achterpootje ontdekten. Ook al was het niet kwaadaardig, het moest wel weggehaald worden. Zij heeft er ook veel Reiki op gehad en herstelde goed.

Toch leek er altijd iets met haar heupen of poten te zijn, al was dat moeilijk te ontdekken.

Bij veel rennen en met een bal spelen, begon ze snel wat te kreupelen. Ze wilde ook niet echt hele lange afstanden lopen. En dat was voor een Border Collie toch wel vreemd. Elke keer hielp het om haar Reiki te geven, vooral op de heupen.

 

Toen ze bijna 7 jaar was, bleek zij een hartkwaal te hebben. Labiel aanwezig, gaf nog geen heftige problemen. Ze kon wel minder goed tegen de warmte in de zomer.

En 2 jaar later moesten medicijnen helpen om het hart beter te laten pompen.

Tot de afgelopen jaarwisseling ging het best goed.

 

Tijdens de jaarwisseling begon ze ineens erg te hoesten. Ayla bleek vocht achter de longen te hebben en haar hart was heel slecht geworden. Een klep werkte praktisch niet meer.

Meer medicatie en veel Reiki. De eerste vond ze niet fijn om te slikken.

De laatste, Reiki, wilde ze wel, maar gaf heel duidelijk aan waar wel en vooral, waar niet gegeven mocht worden.

Ze wilde vaak ook liever op afstand Reiki. Waarschijnlijk voelde het benauwder voor haar bij handoplegging.

  

Ze heeft het nog 2 maanden volgehouden. Ook zij liet ons weten, dat ze niet langer kon, ze was heel moe. We hebben haar steeds Reiki gegeven als ze dat wilde, wetende dat ze er rustiger van werd en daardoor minder last had van haar lichamelijke last.

 

Met onze Reiki handen en hulp van de dierenarts hebben we haar in alle rust kunnen laten inslapen. Ze is 10 ½ jaar geworden.

 

 

Mijn eerdere hond, een Friese Stabij, kwam vanuit een zorgsituatie bij ons toen ze 5 maanden was.

Ze had last van huidallergieën, wat met aangepast voedsel prima te hanteren was.

In de eerste jaren heb ik het idee gehad, dat ze niet ouder dan ongeveer 8 jaar zou worden.

 

Toen ik zelf de Reiki 1 cursus had gedaan, kwam ik thuis en de hond reageerde duidelijk anders dan voorheen. Terwijl ze normaal altijd bij me wilde zitten en geknuffeld worden, ging ze me nu juist uit de weg.

Ik moet zeggen, dat ik dat minder leuk vond. Doch, na een kleine week kwam ze uit zichzelf weer bij me en genoot uitgebreid van mijn Reiki handen.

 

Daarna was ze er altijd, bij de koffie, als er bezoek was, en vooral tijdens de latere Reiki cursussen, die ik thuis gaf.

Ze voelde perfect aan, als iemand steun nodig had, omdat er verdriet kwam bv.

Zij werd een beetje de steun van menigeen die Reiki kwam doen en ontving graag, ook van hen.

 

Toen ze ouder werd en plotseling ernstige epileptische aanvallen kreeg, was Reiki er voor haar om zich de laatste paar dagen beter te ontspannen.

Tevens was ook de weg in Reiki voor mij, om haar beter te begrijpen. Ze vertelde duidelijk, dat het leven op aarde voor haar afgelopen was en vroeg mij te helpen om te kunnen gaan.

Het was een heel intense ervaring, om antwoord te krijgen van haar op de vraag of we naar de dierenarts zouden gaan om haar in te laten slapen. Ze reageerde héél blij op dat moment en ja,… ze rende bijna naar buiten....

 

Mijn aarzeling was duidelijk………moet het echt? Is dat werkelijk wat je wilt?

En het antwoord was een epileptische aanval.

Met Reiki op haar kop, was ze er telkens zo weer, maar het was duidelijk dat ze niet langer kon.

 

Bij de dierenarts had ze maar weinig nodig om rustig in te slapen. Ze is 13 jaar geworden.

Natuurlijk was ik verdrietig om haar gaan, maar wat was ik blij met alle Reiki die we gedeeld hadden en de communicatie met haar.

 naar boven